کمیته برگزار کننده همایش سراسری بازشناسی اندیشه های شهید هاشمی نژاد با نزدیک شدن به زمان برگزای این همایش جزئیات این برگزاری را به این شرح اعلام نمود.

اگر انقلاب ما صادر نشده است پس حرکت سرخپوستان آمریکا در چند ماه قبل، در دل کشور آمریکا، به حمایت از دانشجویان مسلمان و انجمن های اسلامی و مسلمانان ایرانی برای چیست؟ چه انگیزه ای داشتند سرخپوستان آمریکایی؟ چه انگیزه ای داشتند سیاه پوستان آمریکایی؟ یکی از دوستانمان که از اساتید دانشگاه است می گفت من اشک از دیده ام جاری می شد وقتی می دیدم که بچه های سیاه پوست مسلمان آمریکایی، وقتی که می فهمیدند من ایرانی هستم، نام امام را می بردند و به من میگفتند: «کمینی، کمینی».

حضرت آقا به طلاب انقلابي توصيه مي‌فرمودند در درسهاي هاشمي‌نژاد شركت كنيد و شركت ما در درس رسائل ايشان ارتباط بيشتر را رقم زد. تدريس استاد هاشمي‌نژاد ويژگي‌هاي خاصي داشت. بيان شيوا، اشراف و احاطه ايشان به درس، فهم درس را براي ما آسان مي‌كرد.

هیچ ابائی از این که افراد مختلف به ایشان مراجعه کنند نداشتند. هیچ گاه افراد را دسته بندی نمی‌کردند تا فقط اجازه ورود به افراد خاصّی را بدهند. خیلی تأکید داشتند که از مردم جدا نیفتند. ترورهای سال 60 به مسئولین تحمیل می‌کرد تا به رغم میل باطنی‌شان در ملاقات‌هایشان محدودیت‌هایی قائل شوند، ولی ایشان زیر بار این محدودیت‌ها نمی‌رفتند. حتی خاطرم هست که خیلی از مسئولین برای حفاظت ماشین ضد گلوله داشتند، ولی ایشان از این قضیه ابا داشتند و خیلی که دیگران اصرار می‌کردند، می‌گفتند: «دوست ندارم از مردم جدا بیفتم.»

برایشان خیلی عادی بود. معمولاً یا صبح زود یا آخر شب می آمدند و خانه را بازرسی کامل می‌کردند و ایشان را می‌بردند. معمولاً هم دست نوشته‌ای، اعلامیه‌ای، چیزی همراه ایشان بود. یادم هست که شیوه ایشان این گونه بود که می گفتند اجازه بدهید لباسم را عوض کنم. چون این لباس که تنم هست تمیز یا مناسب نیست؛ و معمولاً در این گونه مواقع، مشکل خاصی در تعویض لباس نیست. این کار را انجام می‌دادند و به این ترتیب اسناد و مدارک را در خانه می‌گذاشتند و می‌رفتند.

همايش باز شناسي انديشه هاي شهيد هاشمي نژاد( يادواره سي امين سالگرد شهادت شهيد جوانمرد) در تاريخ 27 بهمن ماه برگزار مي شود

خرداد ماه 1356 حکم دوساله زندان سید عبدالکریم به پایان می رسد. سید در تاریخ 20 خرداد آزاد می شود. اما پس از آزادی ساواک مرکز از ساواک خراسان خواست تا او را فورا به همراه گارد و خودرو به تهران اعزام کنند. ساواک خراسان هم این دستور را عملی کرد. سید را به زندان اوین بردند.

کانون هم در ابتدا شب ها و روزهای جمعه تشکیل جلسه می داد. روش کار هم به این صورت بود که مستمعین و شرکت کنندگان سوالات خود را به صورت کتبی و شفاهی مطرح می کردند و در جلسه بعد به آن پاسخ می دادند. صراحت بیان سید عبدالکریم در این پاسخ گویی ها هم برای کانون و او دردسر ساز می شد.

به همین دلیل سید عبدالکریم سفر کردن را آغاز نمود و به شهرهای مختلف رفت تا بتواند حرف هایش را بزند و کار تبلیغی اش را انجام دهد. این کار فایده دیگری هم داشت و آن هم گسترش انقلاب و رساندن حرف امام به مردمان دیگر شهرها بود.

شب 15 خرداد 1342 بود. عقربه های ساعت از 12 شب گذشته بود. از آخرین سخنرانی که در تهران داشتند به منزل برگشته بودند و استراحت می کردند که اتفاقا بنده این لحظه حساس را به خوبی به یاد دارم. زمانی که درب منزل را به صدا در آوردند بیدار شدم و فورا به طرف اتاق ایشان رفتم و گفتم: ظاهرا دم در حیاط با شما کار دارند. ایشان بیدار شدند و آمدند پشت درب حیاط و فرمودند، کیست؟